antivirus
03-11-2006, 04:43 PM
اینم به خاطر عماد:d
-----------------------------
اینطور میگویند – و البته حرف صحیحی است- که (( کیهان شناسی)) شاخه ای از دانش فیزیک
است، و مهم ترین و عظیم ترین پدیده ها را به پرسش می گیرد. در هر حال، تنها چند پرسش انگشت شمار در حیطه علم می توانند با اهمیت سوالاتی نظیر اینها برابری کنند: (( جهان از کجا آمده؟)) (( پایان عالم چگونه خواهد بود؟)) یا (( ماده ای که ما از آن ساخته شده ایم از کجا آمده است؟)) . اما آنچه که شاید بیش از پرسیدن این سوال ها هیجان انگیز به نظر می رسد، این است که تقریبا در همین سالهای اخیر ما توانسته ایم این گونه پرسشها را پاسخ دهیم – حداقل تا حدی – آن هم از طریق بررسی روش مند و دقیق عالم. من و شما در مدرسه می آموزیم که ماده از اتم ها ساخته شده است و اتم ها هم به نوبه خود از پروتونها ، نوترونها، و الکترونها.
اما چیزی که معمولا در مدارس به ما نمی گویند این حقیقت است که به ازای هر ذره از ماده، ذره های دیگر یا به عبارت دقیق تر یک پاد-ذره وجود دارد که در اصل عین همان ذره اصلی است منتهی با بارالکتریکی مخالف. به این ترتیب همتای الکترون معمولی که بار منفی دارد یک پاد-الکترون است با بار مثبت که به آن پوزیترون میگوییم . پروتون هم در مقابل خود پاد-پروتون را دارد و همین طور الی آخر. اما بخش هیجان انگیز ماجرا را داشته باشید. بنابر قوانین فیزیک ذره ای ، ماده و پاد ماده هر دو باید به مقدار مساوی در عالم وجود داشته باشند. با این وجود، از طریق مشاهدات اخترشناسان، شواهد فراوانی به دست آورده ایم که نشان می دهد حداقل در حجم بسیار عظیمی که ما را فراگرفته و تا دوردست های دور فراتر از کهکشان ما گسترده شده است، مقدار ماده بسیار بسیار بیشتر از پادماده است.
هنگامی که ذرات با همتایان پاد-ذره ای خود برخورد می کنند، حاصل کار ویرانی خواهد بود: هر دو ذره به شکل تابش الکترومغناطیسی فرو می پاشند و انرژی آنها را ذراتی خنثی به نام فوتون از منطقه تصادم دور میکنند. به عبارت دیگر، اگر همانقدر که ماده در عالم هست پادماده هم بود، ما اینجا نبودیم که بخواهیم این سوالهای مهم را بپرسیم. عالم به طریقی نامتعادل شده و به سوی حضور بیشتر ماده در برابر پادماده متمایل شده است. یکی از بزرگترین چالش های کیهان شناسی نوین، یافتن ریشه های این نقص کیهانی است.
مثل هر توضیح علمی دیگر برای شرح و بسط این پدیده نیاز به چند (( مولفه پایه)) داریم، به عبارت دیگر میزان حداقلی از اطلاعات را برای ساختن نمونه های مربوطه باید در اختیار داشته باشیم. اولین مولفه مورد نیاز ما، نمونه انفجار بزرگ درکیهان شناسی است. طبق این نمونه در کسر بسیار کوچکی از اولین ثانیه پس از آغاز، بسیاری از انواع ذرات و پادذره های آنها در مقادیر مساوی به وجود آمدند که به این سو و آن سو می رفتند. از برخورد آنها با یکدیگر حرارت عظیمی ایجاد شد که همه آنها را دربرگرفت و یک سوپ داغ کیهانی را به وجود آورد.
در این کوره کیهانی ذرات گوناگون بسیاری پخته شدند که لزوماً کوارک ها یا الکترونهای آشنای ما نبودند. با انبساط و سرد شدن عالم، نوعی سازوکار گزینشی حاکم شد که نه تنها به تولید کوارک ها و الکترونها متمایل بود، بلکه از تولید بسیار بیشتر ذرات در برابر پاد-ذرات نیز پشتیبانی کرد. این ذرات افزون تر از پادذره ها که از فرایند برخورد با عموزاده های خود و نابودی به شکل فوتون های نورانی جان سالم به در برده بودند، خودشان را به شکل ساختارهای پیچیده تر سازماندهی کردند تا سرانجام اتم ها ( که اغلب شان هیدروژن بودند) زمانی که عالم تقریبا 300
هزار ساله شده بود، شکل گرفتند.
ادامه دارد.....:goatee:
-----------------------------
اینطور میگویند – و البته حرف صحیحی است- که (( کیهان شناسی)) شاخه ای از دانش فیزیک
است، و مهم ترین و عظیم ترین پدیده ها را به پرسش می گیرد. در هر حال، تنها چند پرسش انگشت شمار در حیطه علم می توانند با اهمیت سوالاتی نظیر اینها برابری کنند: (( جهان از کجا آمده؟)) (( پایان عالم چگونه خواهد بود؟)) یا (( ماده ای که ما از آن ساخته شده ایم از کجا آمده است؟)) . اما آنچه که شاید بیش از پرسیدن این سوال ها هیجان انگیز به نظر می رسد، این است که تقریبا در همین سالهای اخیر ما توانسته ایم این گونه پرسشها را پاسخ دهیم – حداقل تا حدی – آن هم از طریق بررسی روش مند و دقیق عالم. من و شما در مدرسه می آموزیم که ماده از اتم ها ساخته شده است و اتم ها هم به نوبه خود از پروتونها ، نوترونها، و الکترونها.
اما چیزی که معمولا در مدارس به ما نمی گویند این حقیقت است که به ازای هر ذره از ماده، ذره های دیگر یا به عبارت دقیق تر یک پاد-ذره وجود دارد که در اصل عین همان ذره اصلی است منتهی با بارالکتریکی مخالف. به این ترتیب همتای الکترون معمولی که بار منفی دارد یک پاد-الکترون است با بار مثبت که به آن پوزیترون میگوییم . پروتون هم در مقابل خود پاد-پروتون را دارد و همین طور الی آخر. اما بخش هیجان انگیز ماجرا را داشته باشید. بنابر قوانین فیزیک ذره ای ، ماده و پاد ماده هر دو باید به مقدار مساوی در عالم وجود داشته باشند. با این وجود، از طریق مشاهدات اخترشناسان، شواهد فراوانی به دست آورده ایم که نشان می دهد حداقل در حجم بسیار عظیمی که ما را فراگرفته و تا دوردست های دور فراتر از کهکشان ما گسترده شده است، مقدار ماده بسیار بسیار بیشتر از پادماده است.
هنگامی که ذرات با همتایان پاد-ذره ای خود برخورد می کنند، حاصل کار ویرانی خواهد بود: هر دو ذره به شکل تابش الکترومغناطیسی فرو می پاشند و انرژی آنها را ذراتی خنثی به نام فوتون از منطقه تصادم دور میکنند. به عبارت دیگر، اگر همانقدر که ماده در عالم هست پادماده هم بود، ما اینجا نبودیم که بخواهیم این سوالهای مهم را بپرسیم. عالم به طریقی نامتعادل شده و به سوی حضور بیشتر ماده در برابر پادماده متمایل شده است. یکی از بزرگترین چالش های کیهان شناسی نوین، یافتن ریشه های این نقص کیهانی است.
مثل هر توضیح علمی دیگر برای شرح و بسط این پدیده نیاز به چند (( مولفه پایه)) داریم، به عبارت دیگر میزان حداقلی از اطلاعات را برای ساختن نمونه های مربوطه باید در اختیار داشته باشیم. اولین مولفه مورد نیاز ما، نمونه انفجار بزرگ درکیهان شناسی است. طبق این نمونه در کسر بسیار کوچکی از اولین ثانیه پس از آغاز، بسیاری از انواع ذرات و پادذره های آنها در مقادیر مساوی به وجود آمدند که به این سو و آن سو می رفتند. از برخورد آنها با یکدیگر حرارت عظیمی ایجاد شد که همه آنها را دربرگرفت و یک سوپ داغ کیهانی را به وجود آورد.
در این کوره کیهانی ذرات گوناگون بسیاری پخته شدند که لزوماً کوارک ها یا الکترونهای آشنای ما نبودند. با انبساط و سرد شدن عالم، نوعی سازوکار گزینشی حاکم شد که نه تنها به تولید کوارک ها و الکترونها متمایل بود، بلکه از تولید بسیار بیشتر ذرات در برابر پاد-ذرات نیز پشتیبانی کرد. این ذرات افزون تر از پادذره ها که از فرایند برخورد با عموزاده های خود و نابودی به شکل فوتون های نورانی جان سالم به در برده بودند، خودشان را به شکل ساختارهای پیچیده تر سازماندهی کردند تا سرانجام اتم ها ( که اغلب شان هیدروژن بودند) زمانی که عالم تقریبا 300
هزار ساله شده بود، شکل گرفتند.
ادامه دارد.....:goatee: